پانتن

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِخ) (قدیس...)(1) یکی از پیشوایان دین مسیح. مولد در حدود سال 240 م. و وفات در حوالی سنهء 306 به اسکندریه. وی نخست طریقهء حکمای رواقی داشت. و سپس قبول دین ترسائی کرد. و دمتریوس پادشاه اسکندریه او را به ریاست مدرسه ای که برای تعلیم اصول مسیحیت بنیاد کرده بود برگماشت. از جملهء شاگردان پانتن در این مدرسه کلمان اسکندرانی است که جانشین وی شد. پانتن مدتی از طرف دمتریوس به محلی فرستاده شد که اوزب آنرا هندوستان می نامید و ظاهراً آن محل، حبشه بوده است. و او در آنجا شروع به نشر تعالیم مسیح کرد و نسخه ای از انجیل به زبان یهود یا آرامی یافت که اص متعلق به سن ماتیو بود و او راست تفسیری بر انجیل که قطعاتی(2) از آن باقی مانده است. ذکران وی به هفتم یولیه است.
(1) - Pantene (saint).
(2) - Commentaire sur les ecritures.