پان تلیک

«لغت نامه دهخدا»

[تِ] (اِخ)(1) کوهی در آتیک واقع در میان اثینا و ماراتن. مرمرهای سفید و زیبای آن معروف است و اکنون بنام پان تِلی مشهور است.
(1) - Pentelique.