پروین خاتون

«لغت نامه دهخدا»

[پَرْ] (اِخ) شاعره ای است باستانی که از شعر او در لغت نامهء اسدی به شاهد آمده است و در بعض نسخ پرویزخاتون ضبط شده و ظاهراً پروین خاتون درست باشد این دو بیت از اوست:
طفل را چون شکم بدرد آید
همچو افعی ز رنج، او برپیخت(1)
گشت ساکن ز درد چون دارو
او(2) بماچوچه(3) در دهانش ریخت(4).
بیت ذیل نیز در موضعی از لغت فرس (ص506) بنام پرویز [ ظ: پروین ] خاتون برای لغت دنه به شاهد آمده است لکن در دیوان منوچهری نیز همین بیت دیده میشود(5):
تا توانی شهریارا روز امروزین مکن
جز بگرد خم خرامش جز بگرد دن دنه.
(1) - برپیختن؛ برپیچیدن.
(2) - ظ: زن.
(3) - ماچوچه؛ داروریز که در گلوی کودکان بدان دارو ریزند. (اسدی). نایژه. انبوب.
(4) - کتاب لغت فرس اسدی چ تهران صص 505-506.
(5) - Euphorbia Larica.