«لغت نامه دهخدا»
[پُ / پِ چَ /چِ / پُ / پِ سَ چَ / چِ] (اِ مصغر) پسر کوچک. || پسر بدکاره. (برهان قاطع) (فرهنگ رشیدی). در فرهنگ پسریچه بوزن جنبیده آورده بمعنی پسران بدکار. (در لغت نامهء خطی مجهول). || مردم سفله. (برهان قاطع). بدکار و سفله باشد. کذا فی المؤید. مردم پست فرومایه. دون. رذل.