«لغت نامه دهخدا»
[پَ جُ تَ] (مص مرکب) (پناه بردن و پناه خواستن) پناهیدن. عوذ. استعاذه. استظلال: فَزَعَ الیه؛ پناه جست. عقل؛ پناه جستن بکسی. عقول؛ پناه جستن بکسی. (منتهی الارب).