پنبه دهن

«لغت نامه دهخدا»

[پَمْ بَ / بِ دَ هَ] (ص مرکب)پنبه دهان. کنایه از کم گو و کم سخن. (غیاث اللغات):
پنبه دهنا کدام روئی
سوزن پلکا کدام سوئی؟
امیرخسرو (از آنندراج).
از دو بیت شاهد پنبه دهان و پنبه دهن معنی مفهوم نمیشود، محتاج تأیید است.