پنج روزه

«لغت نامه دهخدا»

[پَ زَ / زِ] (اِ مرکب) کنایه از مدت اندک باشد:
این پنج روزه مدت ایام آدمی
آزار مردمان نکند جز مغفلی.سعدی.
ای که پنجاه رفت و در خوابی
مگر این پنج روزه دریابی.سعدی.
-امثال:طهر کسی پنج روزه نوبت اوست.ظ
- پنج روزهء دنیا؛ کنایه است از مدت عمر.