پوزش جستن

«لغت نامه دهخدا»

[زِ جُ تَ] (مص مرکب)پوزش خواستن. پوزش طلبیدن. عذر خواستن:
کنون پوزش این همه بازجوی
بدین نامداران ایران بگوی...فردوسی.
و رجوع به پوزش شود.
ط پوزش خواستن.
[زِ خوا / خا تَ](مص مرکب) پوزش طلبیدن. عذر خواستن. بحلی خواستن:
سیاووش را دید، بر پای خاست
بخندید و بسیار پوزش بخواست.فردوسی.
و رجوع به پوزش شود.
ط پوزش خواه.
[زِ خوا / خا] (نف مرکب)عذرخواه. طلبندهء پوزش.