پوست پیرا

«لغت نامه دهخدا»

(نف مرکب) آنکه پوست را دم دهد. آنکه پوست حیوانات آش نهد.(1) پوست پیرای. دباغ. (منتهی الارب) (دهار) (دستور اللغهء ادیب نطنزی). آش گر. چرمگر. صرّام. ||فرّاء. واتگر. پوستین دوز: امحس؛ پوست پیرای ماهر و زیرک. (منتهی الارب). دباغ ماهر. آشگر حاذق و آزموده.
(1) - Megissier. Tanneur.