پوست پیراستن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (مص مرکب)آش نهادن پوست حیوان. آش نهادن پوست و مهیای جامه کردن. دبغ. دباغ. دباغت. دباغی. سلم. (یا سلم، پیراستن پوست به سَلَم است). (تاج المصادر بیهقی). ||سخت عذاب و شکنجه دادن چنانکه امروز پوست کندن گویند:
پوستینم مکن که از غم و درد
فلکم پوست می بپیراید.انوری.
ط پوست پیرای.
(نف مرکب) رجوع به پوست پیرا شود.