«لغت نامه دهخدا»
[سَ] (ص مرکب) که بر پیل نشیند. بر پیل نشیننده. پیل نشین. که مَرْکب پیل دارد. || سوار بزرگ. (نزهه القلوب چ اروپا ص91). || سواری کلان جثه.
