پیمای

«لغت نامه دهخدا»

[پَ/ پِ] (نف مرخم) پیما. پیماینده. طی کننده. چون: آسمان پیمای. بحرپیمای. (آنندراج). بادیه پیمای. دشت پیمای، راه پیمای، رودپیمای. (آنندراج). زمین پیمای. ملک پیمای. محیط پیمای :
چون دایره گر محیط پیمای شوی
چون نقطه اگر ساکن یکجای شوی.
ناصرخسرو.
|| سنجنده. پیماینده. اندازه گیرنده، چون: بادپیمای، اشک پیمای :
غم رفتگان در دلم جای کرد
دو چشم مرا اشک پیمای کرد.نظامی.
حرف پیمای. ذوق پیمای. عطرپیمای. (آنندراج). نیک و بد پیمای :
به روز حشر که فعل بدان و نیکان را
جزا دهند به مکیال نیک و بد پیمای.
سعدی.
|| خورنده. آشامنده، چون: باده پیمای. جام پیمای. || (فعل امر) بپیما. پیما. و رجوع به پیما در همهء معانی شود.