پیماینده

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ ما یَ دَ / دِ] (نف) که پیماید. که طی کند: هرگاه که اندازه ای دیگر اندازه ها را بپیماید بارها و او را سپری کند چنانک چیزی نماند، آن پیماینده را جذر خوانند. (التفهیم). || که آشامد و نوشد (شراب و جز آن را). || که اندازه گیرد. که سنجد. کیّال. (منتهی الارب).