پی و پاچین

«لغت نامه دهخدا»

[پَ / پِ یُ پا] (اِ مرکب)پی و بنیان. شالده.
-خانهء پی و پاچنی در رفته؛ خانهء از پای بست ویران: رطوبت در پی و پاچین این بنا نفوذ کرده است، سخت نمناک گشته است.