پیه کردن

«لغت نامه دهخدا»

[کَ دَ] (مص مرکب) بالیدن و شحم و لحم بهم رسانیدن :
گفتی مرا به رشتهء جان آتش افکنم
چون شمع میکند دل من زین نشاط پیه.
جامی.