تابخورد

«لغت نامه دهخدا»

[خوَرْ / خُرْ] (ن مف) تابخورده. پیچیده. مجعد :
همچو زلف نیکوان خردساله(1) تابخورد
همچو عهد دوستان سالخورده استوار.
فرخی.
(1) - ن ل: مرو گیسو، مرد گیسو.