تاب خورده

«لغت نامه دهخدا»

[خوَرْ / خُرْ / دِ] (ن مف مرکب) پیچیده. تابیده شده :
موی چون تاب خورده زوبین است
مژه چون آبداده پیکانست.مسعودسعد.