تاج سر

«لغت نامه دهخدا»

[جِ سَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب)بزرگ. گرامی سرور. ارجمند :
چو تخت آرای شد طرف کلاهش
ز شادی تاج سر میخواند شاهش.نظامی.
از پی آن گشت فلک تاج سر.نظامی.
|| تاج سر بودن. بزرگ و مافوق و سرور بودن :
کلاه سروریت کج مباد بر سر حسن
که زیب تخت و سزاوار ملک و تاج سری.
حافظ.