تارپین

«لغت نامه دهخدا»

[پِ یِ] (اِخ)(1) قطعه سنگ بزرگ و مرتفعی که جنایتکاران را در روم قدیم روی آن فرومیانداختند. رجوع به تارپیا شود.
(1) - Tarpeienne.