«لغت نامه دهخدا»
[تَ] (ع اِ) خیک روغن که در آن رُب انداخته باشند. || (ص) تمر تحموت؛ خرمای نیک شیرین. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (قطر المحیط).
