تخاطر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ طُ] (ع مص) با هم گرو بستن. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). تراهن. (قطر المحیط) :
همُ الجبلُ الاعلی اذاما تناکرت
ملوک الرجال او تخاطرت البزل.
(از اقرب الموارد).
|| بلند کردن گشن دم خود را برای حمله ور شدن هنگام هیجان. (اقرب الموارد).