«لغت نامه دهخدا»
[تَ بَ] (نف مرکب) بَرندهء تخت. تخت گیر. که تخت رباید و گیرد : تخت بر، آن سر که بر او پای تست بختور، آن دل که در او جای تست.نظامی.
