ترازوشکن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شِ کَ] (نف مرکب)شکنندهء ترازو. وزنه و باری که در سنجش ترازو را شکند. سنگین. وزین :
زنان را ترازو بود سنگ زن
بود سنگ مردان ترازوشکن.نظامی.