تراشش

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شِ] (اِمص) تراشیدن. || (اِ) صورت حکاکی شده. || قطعه ای از حجاری. || تراشهء هر چیز و ستردگی. (ناظم الاطباء) :
سیم و سنگ است پیش دیدهء آنک
هر تراشش ز کلک او گهر است.خاقانی.