ترشبا

«لغت نامه دهخدا»

[تُ / تُ رُ] (اِ مرکب) ترش با. آش ترش و بلغور ترش. (ناظم الاطباء) :
من سپاناخ توام هر چِم پزی
یا ترش با یا که شیرین می سزی.مولوی.