ترش خاستن

«لغت نامه دهخدا»

[تُ / تُ رُ تَ] (مص مرکب) ترش برخاستن. عبوس از خواب برخاستن، چنانکه کودکان :
صفرا همه به ترش نشانند و من ز خواب
چون طفل ترش خیزم و صفرا برآورم.
خاقانی (دیوان چ عبدالرسولی ص250).