تر شدن سخن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ شُ دَ نِ سُ خَ](مص مرکب) رَطْب اللسان شدن. شیرین و شیوا شدن سخن :
آب شوق از چشم سعدی می رود بر دست و خط
لاجرم چون شعر می آید سخن تر می شود.
سعدی.
و رجوع به تر و ترکیبات آن شود.