ترشرو

«لغت نامه دهخدا»

[تُ / تُ رُ رو] (ص مرکب) آنکه دارای روی درهم کشیده بود. (ناظم الاطباء). ترش رخساره. (مجموعهء مترادفات) :
ترشروئی، ابوالعباس نامی
نشسته بر بساط آل عباس.سوزنی.
چو مرد ترشروی تلخ گفتار
دم شیرین ز شیرین دید در کار.نظامی.
می دود بی دهشت و گستاخ او
خشمگین و تند و تیز و ترشرو.مولوی.
زین ترشرو خاک صورتها کنیم
خندهء پنهانْش را پیدا کنیم.مولوی.
- ترشرو بودن؛ بدخلق بودن. روی در هم کشیده بودن :
گر ترشرو بودن آمد شکر و بس
همچو سرکه شکرگوئی نیست کس.مولوی.