ترغاق

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تُ] (اِ) پاس داشتن و خبردار بودن. (برهان). پاسبانی و نگهبانی. (غیاث اللغات) (آنندراج). پاس داری در شب برای رفع دشمن یا دزد. (ناظم الاطباء).
صاحب سنگلاخ در ذیل تورغاق آرد: بدو معنی آمده اول پاسبان و نگهبان و کشیکچی را گویند و بمعنی پاسبانی و حراست هم باشد چنانکه شاعر بفارسی گفته:
بر درگه میمون تو در نوبت تورغاق(1)
میران و مهان بر عدد ریگ برآری.؟
|| دویم نام طایفه ایست از اوزبک، و مؤلف فرهنگ جهانگیری و صاحب برهان قاطع این لفظ را به فتح تا نیز بر وزن چخماق خوانده و فارسی تصور کرده و به این معنی نوشته اند. (سنگلاخ ص172). و رجوع به ترغاک شود.
(1) - مرحوم دهخدا این بیت را از لغت نامهء یوسف ضیاءالدین نقل کرده و شاعر آن را مظهر شیرازی و کلمهء تورغاق را «ترغاق» ضبط کرده اند.