«لغت نامه دهخدا»
[تَ فِ ءَ] (ع مص) ترفئه بالرفاء و البنین؛ گفتن بوجه دعا در زناشوئی؛ یعنی مجتمع و برچسبان و با آرام و طمانیت (کذا) باشند. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). فا کَسی [بکسی] گفتن بالرفاء و البنین در وقت نکاح. (از زوزنی). گفتن «بالرفاء و البنین» برای کسی؛ یعنی اتفاق و یگانگی را خواستن برای او و آرزو کردن این که وی فرزندان داشته باشد، و این دعایی است که برای متأهل کنند، و تقدیر «بالرفاء» «لیکُن الامر بالرفاء» است و رفاء یعنی اتحاد و یگانگی. (از اقرب الموارد) (از المنجد).