ترفروش

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فُ] (نف مرکب) کنایه از کسی است که بظاهر خود را خوب وانماید و بباطن بد باشد. (برهان) (از فرهنگ رشیدی) (از انجمن آرا) (از آنندراج) (ناظم الاطباء) :
کم شنیدم چو تو لتنبانی
ترفروشی و خشک جنبانی.سنائی.
|| ریاکار و منافق و محیل و مکار و غدار و شریر. || خودبین. (از ناظم الاطباء).