ترفغ

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَفْ فُ] (ع مص) فراخ زیستن. (تاج المصادر بیهقی) (زوزنی). فراخی نمودن در عیش. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (اقرب الموارد) (از المنجد). || میان هر دو ران زن نشستن جهت جماع، یقال: ترفغ المرأه؛ اذا قعد بین فخذیها لیطئها. (منتهی الارب) (از آنندراج) (از منتهی الارب). || پیچاندن دو پای بر شکم شتر از ترسِ افتادن. (از اقرب الموارد). جمع کردن سوار دو پای خود را نزدیک منتهای ران شتر از ترسِ افتادن: ترفغ الرجل فوق البعیر؛ لف رجلیه عند رفغَیّ فخذیه خشیه ان یرمی به. (از متن اللغه). ترفغ فلان فوق البعیر؛ ای خشی ان یرمی به خلف(1) رجلیه عند ثبله.(2) (منتهی الارب) (ناظم الاطباء).
(1) - صاحب تاج العروس آرد: ترفغ فلان علی فوق البعیر؛ یعنی ترسید که شتر او را پشت دو پایش (نزدیک نرینه اش) بیفکند. در همهء نسخه های قاموس «خلف رجلیه» آمده و همچنین در نسخ عباب و تکمله. و این غلط تصحیف است و صواب «فلف رجلیه» است.
(2) - صواب «ثَیْله» است بمعنی غلاف نرهء شتر و نرهء آن.