ترفنیوس

«لغت نامه دهخدا»

[تْرُ / تُ رُ فُ یُسْ] (اِخ)(1) معمار لایق و سازندهء معبد دلف.(2) مدخلی که محل آمد و رفت او بود بر اثر معجزاتش مشهور گردید. کسانی که ترفنیوس را ملاقات میکردند در تمام عمر افسرده و غمگین می شدند.
(1) - Trophonios.
(2) - Delphes.