«لغت نامه دهخدا»
[] (اِ مرکب) نزد صوفیه جذبهء الهی را گویند که سالک مجاهده و رنج بسیار می کشد و گشادگی نمی یابد. ناگاه جذبهء الهی دررسد و او را به مقصود رساند. (کشاف اصطلاحات الفنون ج 2 ص 1555).