«لغت نامه دهخدا»
[تَ گَ تَ] (مص مرکب)مرطوب و نمدار شدن : سراپرده و خیمه ها گشت تر ز سرما کسی را نبد پای و پر.فردوسی. چو ابر زلف تو پیرامن قمر می گشت ز ابر دیده کنارم به اشک تر میگشت. سعدی. خم می به ناشستن آسوده تر که هرچند تر گردد آلوده تر.امیرخسرو.