ترنجبین

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَ جَ / جُ / جِ] (معرب، اِ مرکب) معرب ترانگبین یا ترنگبین است. ترشحات و شیرابه های برگ و ساقه های گیاه خارشتر که از لحاظ شیمیایی نوعی از «من»(1)میباشد. در ترکیب ترنجبین ساکارز(2) و ملزیتوز(3) موجود است و آن در تداوی به عنوان ملین استعمال میشود. (فرهنگ فارسی معین) :
ترنجبین و صالم بده که شربت صبر
نمی دهد خفقان فؤاد را تسکین.سعدی.
منّ ترنجبین بود و سلوی مرغ بریان بود. (قصص الانبیاء ص 123). و رجوع به ترانگبین و ترنگبین شود.
(1) - Alhagi Camelerum.
(2) - Saccharose.
(3) - Melezitose.