ترنم فشان

«لغت نامه دهخدا»

[تَ رَنْ نُ فَ / فِ] (نف مرکب)مغنی و سرود گوی. (ناظم الاطباء). کنایه از بسیار سراینده. (آنندراج) :
صنم پیکران از لباس زری
ترنم فشان وقت جولانگری.
ملاطغرا در تعریف رقاصان (از آنندراج).