تریاک اکبر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ / تِرْ کِ اَ بَ] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) پازهر بری. (ناظم الاطباء). تریاق اکبر. تریاق کبیر :
کلکت طبیب انس و جان تریاک اکبر در زبان
صفراییی لیک از دهان قی کرده سودا ریخته.
خاقانی.
ز دشمن جفا بردی از بهر دوست
که تریاک اکبر بود زهر دوست.(بوستان).
و رجوع به تریاق و ترکیبهای آن شود.