تسبیح ثریا

«لغت نامه دهخدا»

[تَ حِ ثُ رَ ی یا] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از پروین. عقد ثریا :
بشکنند از قدح مه تن گردون زنهار
که بدست همه تسبیح ثریا بینند.خاقانی.