«لغت نامه دهخدا»
[تَ سَ سُ] (ع مص) تسحح. روان شدن آب از بالا. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء). روان شدن آب و جز آن. (از متن اللغه). و رجوع به تسحح شود.
