«لغت نامه دهخدا»
[تَ سَفْ فُ] (ع مص) در راه تنگ رفتن. (منتهی الارب). || تعرقب. (از اقرب الموارد) (متن اللغه) (المنجد). رجوع به تعرقب شود. || از پس سوار اشتر شدن. (از متن اللغه). استسفاد. (متن اللغه).