تشت زر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ تِ زَ] (ترکیب اضافی، اِ مرکب) کنایه از آفتاب جهانتاب. (برهان) (آنندراج). تشت زرین. آفتاب. (فرهنگ رشیدی) (ناظم الاطباء) :
مگر روز قیفال او راند خواهد
که تشت زر از شرق رخشان نماید.
سراج الدین سکزی (از انجمن آرا).
|| تشتی از طلا. و رجوع به طشت زر شود.