«لغت نامه دهخدا»
[تَ تِ زَرْ ری] (ترکیب وصفی، اِ مرکب) کنایه از خورشید است. (برهان) (آنندراج). تشت زر. آفتاب. (فرهنگ رشیدی) (ناظم الاطباء). و رجوع به تشت زر و تشت آسمان شود.