تضبیب

«لغت نامه دهخدا»

[تَ] (ع مص) ضبیه(1) خورانیدن کودک را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || ضبیه ساختن برای کودک. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (آنندراج). || فراگرفتن چیزی را. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || ضباب ساختن برای در. (منتهی الارب) (آنندراج) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
(1) - ضبیه، مسکه و آنچه از مسکه سازند برای خوردن کودک. (آنندراج).