تعلیم گر

«لغت نامه دهخدا»

[تَ گَ] (ص مرکب) تعلیم فرما :
مرا خضر تعلیم گر بود دوش
به رازی که آمد پذیرای گوش.
نظامی (از آنندراج).
تعلیم گر تو شد که اینجای
آتشکده ایست دودپیمای.نظامی.
و رجوع به تعلیم و تعلیم فرما و دیگر ترکیبهای تعلیم شود.