تغافل داشتن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فُ تَ] (مص مرکب)غفلت داشتن. خود را بی خبر داشتن از چیزی. تغافل کردن :
کدام مطلب عالیست در نظر دل را
که بر مراد دو عالم تغافلی دارد.
صائب (از آنندراج).
و رجوع به تغافل و دیگر ترکیبهای آن شود.