«لغت نامه دهخدا»
[تَغْوْ] (ع مص) تغت الجاریه الضحک؛ خواست که خنده را بپوشاند و نتوانست. (منتهی الارب) (از اقرب الموارد). || هلاک گردیدن. (منتهی الارب).
