تفاخر آوردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ خُ وَ دَ] (مص مرکب)مباهات نمودن. تفاخر کردن. نازیدن :
مجدالدین افتخار اسلام
کاسلام بدو تفاخر آورد.خاقانی.
بمردی کمر بر میان آورد
تفاخر به نسل کیان آورد.نظامی.