تفرج کردن

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَرْ رُ کَ دَ] (مص مرکب) سیر کردن و گردش نمودن جهت گشادگی خاطر. (ناظم الاطباء). تماشا کردن. سیاحت کردن : ...پسر آلتونتاش خوارزمشاه روزی زمستان ببام برآمد تا تفرج کند. (تاریخ بیهقی چ ادیب ص410).
برو اندر جهان تفرج کن
پیش ازآن روز کز جهان بروی.(گلستان).
برخیز تا تفرج بستان کنیم و باغ
چون دست میدهد نفسی نوبت فراغسعدی.
یک روز عنایت کن و تیری بمن انداز
باشد که تفرج کنم آن تیر و کمانت.سعدی.
در روی خود تفرج صنع خدای کن
کآیینهء خدای نما می فرستمت.حافظ.
رجوع به تفرج و دیگر ترکیبهای آن شود.