تفلت

«لغت نامه دهخدا»

[تَ فَلْ لُ] (ع مص) درگذشتن چیزی از کسی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء). || رهایی یافتن. (از اقرب الموارد) :و قَل من رأیناه تفلت منه(1). (ابن البیطار ج1 ص133). || پیکار نمودن با کسی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد). || برجستن بر کسی. (منتهی الارب) (ناظم الاطباء) (از اقرب الموارد).
(1) - Nous en avons vu Peu y .(لکلرک ج 1 ص 299) echapper.